To The Flowers Of Heidelberg
A Las Flores De Heidelberg
Id a mi patria, id,
extrangeras flores,
sembradas del viajero en el camino,
y bajo su
azul cielo,
que guarda mis amores,
contad del peregrino
la fe que
alienta por su patrio suelo!
id y decid ... decid que cuando el
alba
vuestro caliz abrio por vez primera
cabe el Neckar
helado,
le visteis silencioso a vuestro lado
pensando en su
constante primavera.
Decid que cuando el alba,
que roba vuestro
aroma,
cantos de amor jugando os susurraba,
el tambien
murmuraba
cantos de amor en su natal idioma;
que cuando el sol la
cumbre
del Koenigsthul en la manana dora
y con su tibia
lumbre
anima el valle, el bosque y la espesura,
saluda a ese sol aun
en su aurora,
al que en su patria en el cenit fulgura !
y contad
aquel dia
cuando os cogia al borde del sendero,
entre ruinas del
feudal castillo,
orilla al Neckar, o a la selva umbria.
Contad lo
que os decia ,
cuando, con gran ciudado
entre las paginas de un
libro usado
vuestras flexibles hojas oprimia.
Llevad, llevad, oh
flores !
amor a mis amores
paz a mi pais y a su fecunda
tierra,
fe a sus hombres, virtud a sus mujeres,
salud a dulces
seres
que el paternal, sagrado hogar encierra ...
Cuando to
queis la playa,
el beso os imprimo
depositadlo en ala de la
brisa,
por que con ella vaya
y bese cuanto adora, amo y
estimo.
Mas ay llegareis flores,
conservareis quizas vuestras
colores,
pero lejos del patrio, heroico suelo
a quien debeis la
vida:
que aroma es alma, y no abandona el cielo,
cuya luz viera en
su nacer, ni olvida.
To The Flowers Of Heidelberg
Go to my country,
go, foreign flowers,
Planted by the traveler on his way,
And there
beneath that sky of blue
That over my beloved towers,
Speak for this
traveler to say
What faith in his homeland he breathes to
you.
Go and say. . . say that when the dawn
First drew your
calyx open there
Beside the River Neckar chill,
You saw him standing
by you, very still,
Reflecting on the primrose flush you
wear.
Say that when the morning light
Her toll of perfume from
you wrung,
While playfully she whispered, "How I love you!"
He too
murmured here above you
Tender love songs in his native
tongue.
That when the rising sun the height
Of Kainigsthul in
early morn first spies,
And with its tepid light
Is pouring life in
valley, wood, and grove,
He greets the sun as it begins to
rise,
Which in his native land is blazing straight above.
And
tell them of that day he staid
And plucked you from the border of the
path,
Amid the ruins of the feudal castle,
By the River Neckar, and
in the silvan shade.
Tell them what he told you
As tenderly he
took
Your pliant leaves and pressed them in a book,
Where now its
well worn pages close enfold you.
Carry, carry, flowers of
Rhine,
Love to every love of mine,
Peace to my country and her
fertile loam,
Virtue to her women, courage to her men,
Salute those
darling ones again,
Who formed the sacred circle of our
home.
And when you reach that shore,
Each kiss I press upon you
now,
Deposit on the pinions of the wind,
And those I love and honor
and adore
Will feel my kisses carried to their brow.
Ah,
flowers, you may fare through,
Conserving still, perhaps, your native
hue;
Yet, far from Fatherland, heroic loam
To which you owe your
life,
The perfume will be gone from you;
For aroma is your soul; it
cannot roam
Beyond the skies which saw it born, nor e'er
forget
Sa Mga Bulaklak Ng Heidelberg
Pumaroon kayo sa mutya kong
bayang pinakamamahal,
O mga bulaklak na hasik sa landas niyong
manlalakbay,
At doon, sa silong ng maaliwalas na langit na
bughaw,
Sa mga mahal ko'y di nagpapabaya't laging
nagbabantay,
Inyong ibalita itong pananalig na sa puso'y taglay
Ng
abang lagalag na di lumilimot sa nilisang bayan.
Pumaroon kayo,
inyong ibalitang madilim-dilim pa,
Kung kayo, sa bati ng
bukang-liwayway, ay bumubukad na,
Sa pampang ng Neckar na lubhang
malamig ay naroon siya,
At sa inyong tabi'y inyong namamasid na parang
estatuwa,
Ang Tagsibol doong hindi nagbabago'y binubulay
niya.
Inyong ibalitang kung sinisingil na ng bukang-liwayway
Ang
buwis na bango ng inyong talulot pag ngiti ng araw,
Habang bumubulong
ang bagong umagang halik ang kasabay
Ng "Kung inyo lamang nababatid
sana yaring pagmamahal!"
Siya'y may bulong ding inaawit-awit sa
katahimikan,
Kundiman ng puso na sa kanyang wika'y inyong
napakinggan.
At kung sa taluktok niyong Koenigsthul ay humahalik
na
Ang mapulang labi ng anak ng araw sa pag-uumaga,
At ang mga
lambak, gubat at kahuya'y binubusog niya
Sa daloy ng buhay na dulot ng
sinag na malahininga,
Yaong manlalakbay ay bumabati ring puspos ng
ligaya
Sa araw, na doon sa sariling baya'y laging nagbabaga.
At
ibalita rin na nang minsang siya'y naglalakad-lakad
Sa pampang ng
Neckar ay pinupol kayo sa gilid ng landas,
Doon sa ang tanod ay ang mga
guhong bakas ng lumipas,
Na nalililiman ng maraming punong doo'y
naggugubat.
Ibalita ninyo kung paanong kayo'y marahang
pinupol,
Pinakaingatang huwag masisira ang sariwang dahon,
At sa
kanyang aklat ay ipinaloob at doon kinuyom,
Aklat ay luma na,
datapuwa't kayo'y naroon pa ngayon.
Hatdan, hatdan ninyo, O
pinakatanging bulaklak ng Rin,
Hatdan ng pag-ibig ang lahat ng aking
nga ginigiliw,
Sa bayan kong sinta ay kapayapaan ang tapat kong
hiling,
Sa kababaihan ay binhi ng tapang ang inyong
itanim;
Pagsadyain ninyo, O mga bulaklak, at inyong batiin
Ang mga
mahal kong sa tahanang banal ay kasama namin.
At pagsapit ninyo sa
dalampasigan ng bayan kong irog,
Bawa't halik sanang idinarampi ko sa
inyong talulot
Ay inyong isakay sa pakpak ng hanging doo'y
lumilibot,
Upang sa lahat nang iginagalang ko't sinisitang
lubos
Nawa'y makasapit ang halik ng aking pag-ibig na
taos.
Maaaring doo'y makarating kayong taglay pa ang
kulay,
Subali't ang bango'y wala na marahil at kusang pumanaw,
Wala
na ang samyong sa talulot ninyo'y iningatang yaman,
Pagka't malayo na
sa lupang sa inyo'y nagbigay ng buhay;
Iwing halimuyak ang inyong
kaluluwa, at di malilisan
Ni malilimot pa ang langit na saksi nang
kayo'y isilang.